تسلیم

یا حق.

١)توقع...

چقدر مجازیم از دیگران توقع داشته باشیم تا حاصل زحمت خودشون رو همین جوری به ما بدند؟ 

یه سوال: مگر نباید بخشش با میل بخشنده باشه؟ حق داریم از اینکه یه نفر نتیجه ی کارش رو بهمون نداد ناراحت بشیم؟

و یه سوال مهم تر : آیا این درسته برای اینکه کسی از دستمون ناراحت نشه،‌علی رغم میل باطنیمون حاصل یه عالمه وقت و هزینه ی خودمون رو ببخشیم!

راستی یه تذکر: یادمون هم باشه که اگه دیگران به فکر بقیه نبودند و یا در سختی ها کمک نکردند، نباید تلافی کنیم و در شرایط دیگه مثل اونا رفتار کنیم!

٢)شرمندگی...

وقتی به دوستت نیاز داری و می بینی تنهایی و کنارت نیست،‌یا حتی می بینی درست همون موقع تنهات گذاشت و رفت سراغ کار واجب تر خودش، اون لحظه تازه می فهمی دوستات ، وقتی که تو هم با اونا اینکارو کردی،‌چی کشیدند!! و اونجاست که احساس شرمندگی می کنی و این شرمندگی زمانی بیشتر میشه که ببینی با تنها گذاشتن دوستت بار کارهای خودت رو هم رو دوش اون انداختی...

 البته این تنهاموندن ها تذکری خواهد بود بر اینکه یادمون باشه هیچ کس به جز خدا همیشه یار و یاورمون نیست!!

اما...شرمندگی بزرگتر...

تا حالا شده اتفاقات خوبی برات بیفته یا به طور معجزه آسایی به خواسته هایت برسی و خودتم تعجب کنی؟ و مطمئن باشی که لیاقتش رو نداشتی..؟؟؟

اون موقع است که باز خدا رو در کنارت حس می کنی و شرمندگی از ته دل به خاطر فراموشی ها.... عمیق ترین،‌ بدترین و بهترین شرمندگی!!! بدترین به خاطر اینکه تو جلوی عزیزترین وجود سرکشی کردی و او هنوز هواتو داره! و بهترین به خاطر اینکه بز هم حسش می کنی،‌به یادش می افتی و حتی احتمالا محرکی برای بهتر بودن خواهد بود!

[ دوشنبه ٢۳ دی ۱۳۸٧ ] [ ۱٢:٢٥ ‎ب.ظ ] [ تسلیم ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ
نويسندگان
صفحات اختصاصی
آخرين مطالب
امکانات وب